Lichting 2007 van de theaterschool stelt niet teleur

Het laatste deel voor de pauze werd verzorgd door Elke Mening. Deze stevige blondine bracht een solo gebaseerd op haar jeugd op het platteland van Groningen. Zorgeloos als dat mag klinken, zo was het in werkelijkheid niet voor Mening, want vanaf haar vijftiende werd zij stelselmatig geestelijk en lichamelijk misbruikt door de plaatselijke corporate hostile take-over consultant. Deze vreselijke periode, waarvan zij zelf nooit een geheim heeft gemaakt, bezorgde haar de pervasieve ontwikkelingsstoornis PDD-NOS, gecombineerd met een waaier aan obsessief-compulsieve neuroses, reguliere schizofrenie en een verwrongen beleving van seksualiteit. Mening sloeg zich moedig door de moeilijke jaren heen, en heeft volgens het mededelingenbord in de koffiehoek inmiddels het geluk gevonden bij de veelgevraagde stottercursusleider Jan Mettåpåt. Zij trouwen op 1 oktober met koffie toe in de Schellingwouderkerk.

De solo begint met een verduisterde zaal, volgens de toelichting in het programmaboekje ‘een pregnante vingerwijzing in de richting van de meestal onbestrafte witteboordencriminaliteit door de gladde handlangers van het grootkapitaalse eigenbelang’. Na drie kwartier wordt dit sprekende beeld gecomplementeerd met een volgspot, een werkelijk sublieme vergroting en strakke referentie aan de kuddementaliteit van het niet-theaterbezoekende deel van de bevolking. Nadat de laatste tonen van het Duitse volkslied zijn weggestorven komt Elke Mening zelf op, gekleed in een plastic harnas, met dito zwaard en schild hoog geheven. Het is deze toeschouwer niet ontgaan dat haar schild versierd is met dollarbiljetten en seksboekjes. “Quelle ironie! Quelle ironie!” schreeuwt ze breekbaar (hoewel het ook “Toverland, mijn koninkrijk,” kan zijn geweest), “ik heb het gas aan laten staan!”. Vanuit de coulissen stromen dikke lagen rook het podium op, een normaal zo obligaat pornotheatereffect dat middels de toevoeging van een vleugje zweetgeur echter een onverwachte penetratie vormt van gedreven mannelijke lustgevoelens. Minstens zo betekenisvol zijn de exact 19.750 lottoballetjes die vervolgens vanuit de hemel de vlakke vloer op vallen – bedrukt met alle getallen van 1 t/m 80, uitgezonderd de 12. Want is het niet de 12, zo weet elke PDD-NOS-patiënt, die al te vaak op mysterieuze wijze ontbreekt in de kosmische ordening? Mening laat niet na ons plaagstoterig op het verkeerde spoor te zetten, want nadat zij haar plastic zwaard doormidden heeft gebroken blijken daarin de 250 balletjes met nummer 12 te zitten. Met een grote zwaai van hoogmoed werpt zij vervolgens haar schild af, als ware het de ontpopping van een eigentijdse theatervlinder, terwijl ondertussen Carl Orffs O Fortuna in de door de erven Orff verboden houseversie van Apotheosis uit een onder de rook vandaan gehaalde telefoonhoorn schalt. Mening vervolgt de middeleeuwse striptease met het afwerpen van alle onderdelen van haar plastic harnas, waarbij ze duidelijk en goed gebracht acteert dat ze haar evenwicht niet kan houden en moeite moet doen om niet uit te glijden over de letterlijk her en der onder de rook schuilgaande lottoballetjes. Wanneer ze geheel naakt is haalt ze uit een grote gele emmer Rinse Appelstroop een badlaken tevoorschijn, dat ondanks het langdurig drenken goed herkenbaar is als een cartoon van strippsychiater Sigmund. Mening zet hiermee duidelijk haar opvatting neer over wantoestanden in de psychiatrische professie, die haar immers nooit van haar boulimie af heeft kunnen helpen. Na een wanhopige angstschreeuw in de richting van de emmer (brenger van het slechte nieuws!) spreidt ze het doorweekte laken nauwgezet uit op de vloer. Ze buigt zich gracieus voorover en knielt langzaam richting het Noorden, waardoor alleen nog haar naakte achterwerk boven de rook uitsteekt. Dit is het meest bepalende beeld van de voorstelling, en roept een baaierd aan emoties en gedachten op. Een zo jong leven, een authentiek en waar talent, wat een ellende, maar wat een hoop voor het betere deel van theaterminnend Nederland! Wanneer dan een besnorde arbeider in KLM-overall (goed gebracht door jaargenote Elena de Vries) opkomt en de rook met een bladblazer weer richting coulissen drijft ontvouwt zich het ware drama van deze prachtige solo: Mening ligt, met een van pijn vertrokken gezicht, dwangmatig de lottoballetjes te sorteren, daarbij zacht fluisterend hoeveel balletjes ze al gehad heeft. 382, 383, 384… En zo door tot de vroege ochtend. In het uiteindelijk altijd weer moeten toegeven aan de terreur van haar dwangneuroses ligt de trieste maar ware schoonheid van dit stuk. Geheel terecht heeft de artistieke leiding van haar opleiding Menings eindexamenwerk beloond met een summa cum laude. We zien nu al vol verwachting uit naar het voor komend seizoen aangekondigde vervolg op Elke Mening Telt.


22 augustus 2007 - Michiel Eijsbouts
Reageer hieronder of bezoek herenlunch.nl

Write a comment

Name:
Email:
Subject:
Comment: *