Mijn broer belt me en zegt dat hij vader is geworden van een zoon.

Toen ik klein was ging ik met mijn moeder naar de kerk. Er ging een mand met mandarijnen rond. Mijn mandarijn viel en rolde onder de houten banken door. Iedereen probeerde hem te pakken, maar niemand kon er bij.

In de kantoorruit zie ik het sneeuwen. Dunne natte sneeuw, dichte sneeuw en sneeuwvlokken als veren.

Op de basisschool kregen we een voorlichtingsfilm te zien. De jongen in de film deed tandpasta op zijn tandenborstel en stak deze in zijn mond, zonder hem onder stromend water te houden. Toen ik hier mijn verbazing over uitsprak, zei de leraar geërgerd: “Het is maar een voorbeeld.”

Mijn broer belt. Mijn neefje ligt onder de hoogtezon.

Af en toe stel ik me voor dat ik er niet meer ben. Ik voel hoe alles wegvalt en raak in paniek.

In het toilet hangt een roestvrijstalen kastje. Om de vijf minuten sprayt hij.

Aan de godsdienstleraar vroegen we iedere les of we de reïncarnatie-video nog een keer mochten zien. Als hij instemde en de videokar haalde, hielp ik hem de kar over de drempel van het lokaal te tillen.

In de bus zit ik tegenover een piloot. Ik vraag hem wat hij geleerd heeft over een noodsituatie, als iedereen in paniek raakt.

Mijn neefje is klein. Hij ligt in de box en beweegt alles tegelijkertijd: zijn ogen, zijn hoofd, zijn armen en zijn benen.